Tarih, sadece keşfedenleri değil, keşfettiğini koruyabilenleri de yazar.”

ŞANLIURFA – İnsanlığın avcı-toplayıcı atalarından bize kalan en görkemli miras, tarihin sıfır noktası Göbeklitepe, kışın soğuk yüzüyle bir kez daha karşı karşıya. Modern dünyanın teknolojik imkanlarına rağmen, bu eşsiz mabedin doğa olaylarına karşı “yarı açık” savunması, koruma stratejilerimizi yeniden gözden geçirmemiz gerektiğini fısıldıyor.
Modern Bir Çatı, Kadim Bir Sancı
Göbeklitepe’nin üzerine inşa edilen estetik kanopi, mimari bir başarı olarak görülse de kış aylarında “koruyan bir zırh” olmaktan ziyade “geçirgen bir tül” işlevi görüyor. Rüzgarın savurduğu kar taneleri ve gece çöken nem, binlerce yıldır toprak altında korunmuş olan kireçtaşı kabartmaların gözeneklerine sızıyor. Uzmanlar uyarıyor: Her donma ve çözülme evresi, 12 bin yıllık o muazzam aslanların, turnaların ve tilkilerin yüzünde derin yaralar açıyor.
“Müze Değil, Yaşayan Bir Hafıza”
Yetkililer ve bilim insanları, alanı tamamen kapatmanın “mikroklima dengesini” bozacağından endişe etse de, mevcut durumun sürdürülebilirliği büyük bir soru işareti. Yatırımların sadece “ziyaretçi konforuna” değil, taşın bizzat kendisine, yani “moleküler düzeyde korumaya” odaklanması gerektiği vurgulanıyor.
Bir Özeleştiri: Sahip miyiz, Emanetçi mi?
Göbeklitepe, sadece Şanlıurfa’nın değil, dünyanın göz bebeği. Ancak bu büyük gurur, beraberinde devasa bir sorumluluk getiriyor. Turizm gelirleri ve tanıtım filmleriyle gündemden düşmeyen bu “Kraliçe”, kışın ayazında sessiz bir direniş sergiliyor. Sorun sadece bütçe değil; sorun, 12 bin yıl boyunca bize ulaşmayı başarmış bu mucizeyi, gelecek nesillere “eksiksiz” devredebilme kararlılığı.
“Tarih, sadece keşfedenleri değil, keşfettiğini koruyabilenleri de yazar.”
Göbeklitepe’nin çığlığına kulak vermek, onu sadece bir turizm destinasyonu olarak değil, insanlığın kırılgan bir emaneti olarak görmek zorundayız.

İsa Akdağ